Greek Reports (Ελληνικά)

COP31 στην Τουρκία. Η πράσινη βιτρίνα του αυταρχισμού

Η κλιματική διπλωματία του Erdoğan, οι αντιφάσεις της ενεργειακής πολιτικής και ο αγώνας των τοπικών κοινωνιών για περιβαλλοντική δικαιοσύνη.

Μπορεί μια κυβέρνηση να εμφανίζεται διεθνώς ως υπερασπιστής του περιβάλλοντος, ενώ στο εσωτερικό της χώρας περιορίζει τις φωνές εκείνων που αγωνίζονται για την προστασία του;

Στο δάσος Akbelen της Τουρκίας, η υπεράσπιση της φύσης γίνεται αγώνας για δημοκρατία, κοινωνική δικαιοσύνη και το δικαίωμα των πολιτών να αποφασίζουν για το μέλλον τους.
Yıldız Yazıcıoğlu, Voice of America.

Το ερώτημα αποκτά ιδιαίτερη σημασία ενόψει της 31ης Διάσκεψης του ΟΗΕ για το Κλίμα (COP31), που προγραμματίζεται να πραγματοποιηθεί στην Αττάλεια της Τουρκίας, από τις 9 έως τις 20 Νοεμβρίου 2026.

Σε μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ανάλυση, με τίτλο COP31: Resisting Erdoğan’s Authoritarian Greenwashing, που δημοσιεύθηκε στις 28 Οκτωβρίου 2026 στο Green European Journal, η Pınar Demircan εξετάζει τις αντιφάσεις ανάμεσα στις περιβαλλοντικές διακηρύξεις της Άγκυρας και στις πραγματικές ενεργειακές και πολιτικές επιλογές της.

Η τουρκική κυβέρνηση προβάλλει την πράσινη μετάβαση ως στρατηγική προτεραιότητα. Παράλληλα, όμως, επεκτείνει τις δραστηριότητες έρευνας υδρογονανθράκων, προωθεί μεγάλα εξορυκτικά έργα και ενισχύει την εξάρτησή της από ξένους ενεργειακούς εταίρους.

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του πυρηνικού σταθμού στο Akkuyu, που κατασκευάζεται με ρωσική συμμετοχή και εγείρει σοβαρά ερωτήματα για την ενεργειακή ανεξαρτησία, την περιβαλλοντική ασφάλεια και τη μακροχρόνια διαχείριση των πυρηνικών αποβλήτων.

Ωστόσο, η σημαντικότερη διάσταση της ανάλυσης δεν είναι αποκλειστικά ενεργειακή. Είναι βαθύτατα δημοκρατική.

Στις περιοχές Akbelen, Perşembe και İkizdere, τοπικές κοινωνίες αντιστέκονται σε εξορυκτικές δραστηριότητες που απειλούν δάση, υδάτινους πόρους και αγροτικές εκτάσεις. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, οι κινητοποιήσεις αντιμετωπίζονται συχνά με αστυνομικές παρεμβάσεις, διοικητικές κυρώσεις και περιορισμούς στη δημόσια συμμετοχή.

Αυτές οι αντιστάσεις αποκαλύπτουν μια διαφορετική Τουρκία. Πολίτες, αγρότες, γυναίκες και περιβαλλοντικές οργανώσεις διεκδικούν το δικαίωμα να αποφασίζουν για τον τόπο και το μέλλον τους.

Το ζήτημα υπερβαίνει τα τουρκικά σύνορα. Αφορά την αξιοπιστία των διεθνών κλιματικών θεσμών και την ευθύνη της Ευρώπης να εξετάζει όχι μόνο τις κυβερνητικές δεσμεύσεις, αλλά και τις πραγματικές πολιτικές που τις συνοδεύουν.

Η οικολογική μετάβαση δεν μπορεί να περιορίζεται σε επενδύσεις, τεχνολογικούς στόχους και διεθνείς διασκέψεις. Προϋποθέτει διαφάνεια, κοινωνική συμμετοχή, επιστημονική τεκμηρίωση και σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα.

Γιατί η προστασία του περιβάλλοντος χωρίς δημοκρατία κινδυνεύει να γίνει εργαλείο εξουσίας. Και η πράσινη πολιτική χωρίς κοινωνική δικαιοσύνη παραμένει πράσινη μόνο κατ’ όνομα.

  • Η Ήρα Θεοφίλου αρθρογραφεί στο Agora Dialogue για ζητήματα διεθνούς πολιτικής, δημοκρατίας, περιβαλλοντικής ευθύνης και ανθρωπίνων δικαιωμάτων, με έμφαση στη σχέση εξουσίας, θεσμών και κοινωνίας.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Back to top button