Ίδρυση, Δράση και «Αυτοδιάλυση» του ΡΚΚ (Χ)
Η Σύλληψη και οι Δίκες του Öcalan.
Στις 9/10/1998, ο Öcalan μέσω Κύπρου έρχεται στην Αθήνα και ζητά πολιτικό άσυλο, την χορήγηση του οποίου αρνείται η Ελλάδα.
Αναχωρεί για Μόσχα, όπου παραμένει για 33 ημέρες παρότι οι Ρωσικές Αρχές του δίνουν διορία παραμονής 9 ημερών.
Η Δούμα του χορηγεί πολιτικό άσυλο με την προϋπόθεση να περιορίσει τις «πολιτικές του δραστηριότητες».
Στις 12/11/1998 αναχωρεί για Ιταλία. Τελεί σε κατ’ οίκον περιορισμό και ζητά να δικαστεί στην Ιταλία. Οι Ιταλικές Αρχές δεν δίνουν σαφή απάντηση. Οι ΗΠΑ πιέζουν να δικαστεί «εντός ή εκτός της ΤΔ» και η Γερμανία αρνείται την εκτέλεση του εντάλματος σύλληψης που είχε εκδώσει η ίδια από το 1990.
Ο Ιταλός πρωθυπουργός D’ Alema (γ. 20/4/1949) προτείνει στον Öcalan καταφύγιο σε χώρα εκτός ΕΕ. Ο Öcalan αρνείται και επιστρέφει στη Μόσχα. Στις σχετικές ανακοινώσεις ο Υπ. Εξ. της ΤΔ, İsmail Cem (γ. 15/2/1940 – θ. 24/1/2007, Ισμαήλ Τζεμ) τονίζει μόνο την «Τουρκική επιτυχία περί ΕΕ» ! χωρίς να αναφερθεί στον Öcalan…
Όπως ομολογεί ο Öcalan: «έγινε αντικείμενο συναλλαγής του Ρωσικού κράτους με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) και τα συμφέροντα του πετρελαιαγωγού BTC».
Όταν ο Öcalan ζήτησε άσυλο στην Ιταλία το 1998, ο Burkay του PSK, που μέχρι τότε κρατούσε την δράση του μακριά από αυτή του ΡΚΚ, προέτρεψε τον D’ Alema να του χορηγήσει καθεστώς πρόσφυγα, ούτως ώστε να δικαστεί στην ΕΕ, έχοντας υπόψιν ότι η βάση του Ποινικού Δικαίου της ΤΔ είχε αντιγραφεί από το Ιταλικό. Έτσι διαφαίνεται και η σύγκληση των Κουρδικών οργανώσεων που δραστηριοποιούνταν στην ΕΕ στην πολιτική λύση του «Κουρδικού ζητήματος».
Στις 20/1/1999 ο Öcalan μεταφέρεται στην πρωτεύουσα του Τατζικιστάν. Για να αποφύγει την απομόνωση, στις 28/1/1999 επανέρχεται στην Αθήνα. Η ΕΥΠ προσπαθεί να τον μεταφέρει στις Σεϋχέλλες δια μέσου της Κένυας. Ο Öcalan αρνείται πρωταρχικά το σχέδιο. Αναχωρεί από Ελλάδα και μετά από μια σύντομη περιοδεία σε Λευκορωσία και Ολλανδία, όπου καμία χώρα δεν δέχεται να αποβιβαστεί από το αεροσκάφος που τον μετέφερε, επιστρέφει στην Αθήνα και στις 2/2/1999 μεταφέρεται στην Ελληνική πρεσβεία στην πρωτεύουσα της Κένυας Ναϊρόμπι[36]. Όμως μετά τις ταυτόχρονες βομβιστικές επιθέσεις, στις 7/8/1998, σχεδόν μπροστά από τις πρεσβείες των ΗΠΑ στο Ναϊρόμπι της Κένυας και στο Νταρ ες Σαλάμ της Τανζανίας, πάνω από 900 πράκτορες μόνο του FBI ταξίδεψαν στο εξωτερικό για να βοηθήσουν στην ανάκτηση αποδεικτικών στοιχείων, την ταυτοποίηση θυμάτων στα σημεία των βομβιστικών επιθέσεων και στον εντοπισμό των δραστών. Οι επιθέσεις σύντομα συνδέθηκαν άμεσα με την Al Qaeda[37].
Στις 15/2/1999 ο Öcalan συλλαμβάνεται στο διεθνές αεροδρόμιο Jomo Kenyatta στο Ναϊρόμπι σε από κοινού επιχείρηση CIA, MOSSAD και MIT[38]. Ο ίδιος αναφέρει ότι «το σχέδιο σύλληψής του σχεδιάστηκε στην Ελβετία από στελέχη του gladio, κατόπιν εντολής του Προέδρου των ΗΠΑ. Clinton». Ο Öcalan μεταφέρεται στην ΤΔ και φυλακίζεται σε ειδικά κατασκευασμένη φυλακή στο νησί İmralı (Ίμραλι, Καλώνυμος ή Καλόλιμνος) της Προποντίδας. Στις 14/2/2005 ο Ecevit σε συνέντευξη σε δημοσιογράφο παραδέχεται ότι η σύλληψη του Öcalan είχε σχεδιαστεί σε συνεργασία CIA και MİT, ενώ όπως είχε συμφωνηθεί με τις Ισραηλινές Αρχές, αποκρύπτει την συνεργασία με τη MOSSAD.
Κατά την διάρκεια της «περιοδείας» του Öcalan σε διάφορες χώρες, την οποία αποκαλεί ως «συνομωσία της Δύσης κατά του προσώπου του», δίνεται εντολή για την συνεδρίαση της 6ης ΓΣ του ΡΚΚ. Έτσι την περίοδο 12/1/ – 18/1/1999 στο όρος Kandil θα συνέλθει η 6η ΓΣ, όπου θα αναγνωστεί η έκθεση του Öcalan, με την οποία αναλύει την νέα κατάσταση μετά τις αλλαγές της δομής του ΡΚΚ. Λόγω των αντιπαραθέσεων μεταξύ των πέντε εν ζωή ιδρυτών του ΡΚΚ με τους Cemil Bayık και Osman Öcalan (γ.1958 – θ. 15/11/2021, Οσμάν Οτζαλάν αδελφό του Abdullah Öcalan), δεν κατέληξαν σε συγκεκριμένες αποφάσεις. Η ΓΣ διαλύεται με την επανεκλογή του φυλακισμένου Abdullah Öcalan ως αρχηγού του κόμματος και συμφωνείται η συνέχιση της κατάπαυσης του πυρός εάν δεν συντρέχει αναγκαία θέση αυτοάμυνας. Ενώ ο Öcalan βρίσκεται στη φυλακή, την ηγεσία θα αναλάβει ένας από τους πέντε εν ζωή ιδρυτές του PKK, ο Murat Karayılan (γ. 5/6/1954, Μουράτ Καραγιλάν). Αναζητείται τρόπος αντιμετώπισης της συνομωσίας. Όμως εμφανίζονται οι πρώτες ενδείξεις διάσπασης του ΡΚΚ.
Στις 21/3/1999 ο προκαθήμενος του Ισλαμικού Τάγματος Nur (ή Hizmet = Υπηρεσία) Muhammed Fethullah Gülen (MFG) θα μεταβεί στις ΗΠΑ, από όπου θα ηγηθεί του Τάγματός του, που στηρίζει το «Μετριοπαθές Ισλάμ». Τα μέλη του Hizmet σιγά – σιγά εδραιώνονται στην κρατική μηχανή της ΤΔ. Όπως ομολογεί ο τέως ΓΕΕΘΑ της ΤΔ Mehmet İlker Başbuğ (γ. 29/4/1943, Μεχμέτ Ιλκέρ Βασμπούγ) «οι ΗΠΑ δίνοντας τον Öcalan πήραν τον MFG». Αμφότεροι επηρέασαν σε βάθος την πολιτική, κοινωνική και οικονομική ζωή της ΤΔ [39], γεγονός που επιβεβαιώθηκε και από τον μελλοντικό Πρωθυπουργό Recep Tayyip Erdoğan (RTE, γ. 26/2/1954,Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν)[40].
Ο Öcalan θα μεταφερθεί άμεσα στο στρατοκρατούμενο νησί İmralı, στο οποίο στεγάζονταν μέχρι τότε φυλακές υψίστης ασφαλείας. Με την μεταφορά του οι υπόλοιποι φυλακισμένοι θα μεταφερθούν σε άλλες φυλακές της επικράτειας και το νησί θα κηρυχτεί απαγορευμένη ζώνη. Στην πρώτη εβδομάδα κράτησής του 3 δικηγόροι από Ολλανδία και άλλοι 6 από ΤΔ θα αιτηθούν να τον επισκεφτούν. Απορρίπτονται όλα τα αιτήματα. Έτσι παράνομα συνεχίζονταν η ανάκρισή του, χωρίς την παρουσία των συνηγόρων του. Μόλις 25/2/1999 θα επιτραπεί να συναντήσει 2 συνηγόρους για 20 λεπτά με μοναδική ερώτηση την υγεία του και την επιβεβαίωση ότι δεν υπέστη βασανιστήρια.
Ο Γενικός Εισαγγελέας της ΤΔ ζήτησε την απαγόρευση του HADEP από τις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές του Απριλίου, με την αιτιολογία ότι είχε δεσμούς με το αντάρτικο κίνημα του PKK[41]. Τα γεγονός αυτό θα διχάσει την χώρα. Στους δυτικούς νομούς θα ξεκινήσουν διαδηλώσεις που ζητούν τον απαγχονισμό του Öcalan, ενώ στη Νοτιοανατολική ΤΔ την προστασία του!
Στις 21/2/1999, βάσει του άρθρου 143 του Συντάγματος θα συσταθεί Ειδικό Δικαστήριο Κρατικής Ασφάλειας (DGM, Devlet Güvenlik Mahkemeleri) και θα διοριστεί Ειδικός Εισαγγελέας για να διενεργήσει τις σχετικές ανακρίσεις. Στις 18/3/1999 οι συνήγοροι του Öcalan θα ανακοινώσουν ότι η υπεράσπισή τους θα στηριχτεί στις μονόπλευρες εκεχειρίες που ανακοίνωνε το ΡΚΚ από το 1993, όπου σταθερά η ΤΔ δεν τις συζητούσε και δεν τις αποδέχονταν. Στις 24/3/1999 αφού έχουν απαγγελθεί επιπλέον δύο κατηγορίες, θα συνταχθεί το κατηγορητήριο με βούληση την καταδίκη του Öcalan βάσει του άρθρου 125 του Ποινικού Κώδικα, που επιφέρει την ποινή θανάτου. Αποφασίστηκε η δίκη να ξεκινήσει στις 31/5/1999, δηλαδή μετά την διεξαγωγή των εκλογών και αφού έχει σχηματιστεί η νέα κυβέρνηση[42].
Στις 18/4/1999 στις εκλογές που διεξάγονται στην ΤΔ δεν σχηματίζεται αυτοδύναμη κυβέρνηση. Ο Ecevit στις 28/5/1999 ανακοινώνει ένα μόρφωμα που αποτελείται από: DSP (Demokratik Sol Parti, Δημοκρατικό Αριστερό Κόμμα, Σοσιαλδημοκράτες, που ηγείται ο Ecevit), ANAP (Anavatan Partisi, Κόμμα Μητέρας Παρτίδας, Φιλελεύθεροι Ισλαμιστές, που ηγείται ο Yılmaz) και MHP (Εθνικιστές, που ηγείται ο Bahçeli). Η μεγάλη έκπληξη της νέας κυβέρνησης ήταν οι αναφορές του ηγέτη Bahçeli του MHP, όπου τα μέλη του μέχρι την σύλληψη του Öcalan ήταν «οι κυνηγοί των εχθρών του έθνους». Στόχος ήταν όσοι με οποιοδήποτε τρόπο κατέβαλαν προσπάθειες επίλυσης του «Κουρδικού ζητήματος». Ο Bahçeli αναφέρεται περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Κούρδων. Όμως στην Ανατολία οι κρατικές δυνάμεις αδυνατούν να συλλέξουν τον οπλισμό που είχαν μοιράσει στους Ισλαμιστές (Κούρδους και Τούρκους) της Hizbullah προς αντιμετώπιση του PKK του Öcalan.
Στις 7/5/1999 οι συνήγοροι του Öcalan θα λάβουν μόνο ένα αντίτυπο του κατηγορητηρίου που μαζί με τα επισυναπτόμενα υπερέβαιναν τις 17.000 σελίδες, η αναπαραγωγή και η διανομή των οποίων θα ολοκληρωθεί στις 15/3/1999. Στη δίκη που θα τελεστεί την περίοδο 31/5/1999 – 29/6/1999, ο Öcalan θα αποδεχτεί ότι είναι ο ηθικός αυτουργός των πράξεων του ΡΚΚ, εκτός των εκτελέσεων:
- Του Σουηδού Πρωθυπουργού Sven Olof Joachim Palme (γ. 30/1/1927 – θ. 28/2/1986)
- Των 33 άοπλων στρατιωτών στις 5/7/1993 στο χωριό Başbağlar του Νομού Erzincan.
Αν και η υπεράσπιση ζήτησε να καταθέσουν οι Tansu Çiller και Celâl Talabani, το δικαστήριο απέρριψε το σχετικό αίτημα. Στις 29/6/1999 θα ανακοινωθεί η ετυμηγορία περί απαγχονισμού και αφαίρεσης κάθε πολιτικού δικαιώματός του μέχρι το θάνατό του. Η σχετική απόφαση θα προβληθεί απ’ ευθείας από την κρατική τηλεόραση. Η έφεση που υπέβαλαν οι συνήγοροι θα συζητηθεί στο Ανώτερο Δικαστήριο, το οποίο στις 25/11/1999 θα επικυρώσει την ποινή θανάτου[43]. Η υπεράσπιση θα προσφύγει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ)…
Μία σχετική λεπτομέρεια ήταν ότι μετά το 1984 είχαν εκδοθεί πλέον των 120 αποφάσεων θανατικής ποινής που δεν είχαν εκτελεστεί. Έτσι για να εκτελεστεί ο Öcalan, επιβάλλονταν να προηγηθούν οι εφαρμογές των προηγούμενων αποφάσεων.
Ο Öcalan αναμένει θετικά αποτελέσματα από τις συσκέψεις των Υπ. Εξ. της ΕΕ που διεξήχθησαν στις 6/12/1999 στις Βρυξέλες και του ΣΕ που διεξήχθη στη Βιέννη στις 11/12/1999. Και στις δύο συσκέψεις η ΕΕ δεν υιοθετεί «τον Κουρδικό αγώνα». Στις επίσημες ανακοινώσεις της Βιέννης δεν συμπεριλαμβάνεται ούτε μια πρόταση για το «Κουρδικό ζήτημα».
Το πρώτο φως για την πορεία της ΤΔ προς την ΕΕ φάνηκε στο ΕΣ του Ελσίνκι, το Δεκέμβριο του 1999. Στο Ελσίνκι με το άρθρο 12 των συμπερασμάτων της προεδρίας καθορίστηκε ο τρόπος που η ΤΔ θα ενταχθεί στην ΕΕ[44]. Έτσι η ΤΔ ψηφίζει τους «Νόμους Εξυγίανσης» (6/2/2002 – 14/7/2004) ούτως ώστε το εγχώριο Δίκαιο να συμβαδίζει με το Ευρωπαϊκό κεκτημένο.
Ο κυβερνητικός εταίρος Bahçeli πιέζει για την άμεση εφαρμογή της δικαστικής απόφασης. Εκτός των δεσμεύσεων προς στις δυνάμεις που βοήθησαν στη σύλληψη, ο Πρόεδρος Demirel, ο Πρωθυπουργός Ecevit και ο τέως Πρωθυπουργό ςYılmaz, αφουγκραζόμενοι την έκρυθμη κατάσταση, συμφωνούν ότι με τον απαγχονισμό του Öcalan θα δημιουργηθεί ένας μύθος που θα παρασύρει την ΤΔ σε αντιπαραθέσεις δεκαετιών. Έτσι στις 12/1/2000 η κυβέρνηση συνασπισμού της ΤΔ ανακοίνωσε ότι ανέστειλε προσωρινά την θανατική ποινή εις βάρος του Öcalan μέχρι την επανεξέταση της υπόθεσης στο ΕΔΑΔ[45].
Ο Πρωθυπουργός Ecevit παράλληλα προειδοποίησε ότι «εάν η οργάνωση των ανταρτών και οι υποστηρικτές της επιχειρήσουν να χρησιμοποιήσουν αυτή τη διαδικασία εναντίον των υψηλών συμφερόντων του κράτους, τότε η διαδικασία καθυστέρησης θα διακοπεί και η διαδικασία εκτέλεσης θα ξεκινήσει αμέσως».
Σημειώσεις
[36] Για την εξέλιξη των γεγονότων από την σκοπιά του Öcalan κοίτα Αμπντουλλάχ Οτζαλάν, Το τίμημα της Φιλίας των Λαών Η Συνωμοσία της 15ης Φεβρουαρίου, η γραπτή απολογία του Αμπντουλάχ Οτζαλάν στη δίκη της Αθήνας από τις φυλακές Ίμραλι, εκδ. οικ. Μεσοποταμία, Μάιος 2003. [37] Κοίτα Ιστοσελίδα του FBI, www.fbi.gov/history/famous-cases/east-african-embassy-bombings . [38] Κοίτα εφημερίδα Hurriyet Daily News 15/2//2015, Murat Yetkin, Erdoğan may need Öcalan’s hand for strong presidency,Όπως https://www.haber7.com/guncel/haber/486930-ocalani-cia-degil-mossad-paketlemis
[39] Κοίτα συνέντευξη www.youtube.com/watch?v=5AoifPlbQQE. [40] Κοίτα εφημερίδα Yeni Akit 2016-08-06 23:24:00 –www.yeniakit.com.tr/haber/cumhurbaskani-erdogan-ocalan-gulen-takasini-anlatti-tam-da-boyle-olmus-200286.html [41] Κοίτα BBC, 25/2/1999, Ocelan sees lawyers, //news.bbc.co.uk/2/hi/europe/286125.stm [42] Κοίτα, Alastair Mowbray, Cases and Materials on the European Convention on Human Rights, εκδ. οικ. Oxford University Press, USA, 2007, σελ. 128 – 140 [43] Κοίτα BBC, 25/11/1999, Ocalan death sentence upheld, //news.bbc.co.uk/2/hi/europe/535855.stm [44] Κοίτα Βασίλης Κυρατζόπουλος, Λύκου Ανάβασις, εκδ. οικ. Τσουκάτου, Αθήνα 2006. [45] Κοίτα CNN, 12/1/2000, Turkey delays execution of Kurdish rebel leader Ocalan, Wait for EU court review could take 2 years, //web.archive.org/web/20080317022524/http://archives.cnn.com/2000/WORLD/meast/01/12/ocalan.01/