Ένα Ενιαίο Οικοσύστημα
Από τη μνήμη της Αμμοχώστου και της Κερύνειας στη βιώσιμη Κύπρο: ποιότητα, ευθύνη και ενιαία προοπτική χωρίς διαχωρισμούς
Καθημερινά γύρω μας, ακούμε πως ό,τι κι να ψηφίσεις «τίποτα δεν αλλάζει».
Κι ότι στην πολιτική «όλοι είναι ίδιοι».
Βρισκόμαστε εδώ για να δώσουμε μια καθαρή απάντηση στον μηδενισμό και την ισοπέδωση.
Ναι, υπάρχουν επιλογές.
Και ναι υπάρχει άλλος δρόμος.
Κι έχουμε ευθύνη, ως πολίτες, να τον αναζητήσουμε και να τον επιλέξουμε.
Η Κύπρος δεν αντέχει άλλο «μία από τα ίδια».
Ούτε όμως και «μία από τα ίδια στη συσκευασία του καινούριου».
Το Κίνημα Οικολόγων – Συνεργασία Πολιτών, έχει δείξει αυτό το δρόμο, με ανάληψη ευθύνης, διαφάνεια, ουσιαστικές προτάσεις και συνεπή διεκδίκηση για 30 ολόκληρα χρόνια.
Ακούμε φωνές, ΤΟΛΜΗΡΕΣ-ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ-ΑΥΘΕΝΤΙΚΕΣ.
Και πάνω από όλα ΚΑΘΑΡΕΣ.
Η Κύπρος δεν χρειάζεται άλλη μία ομιλία περί υπομονής.
Η Κύπρος χρειάζεται Απελευθέρωση.
Μόλις την περασμένη εβδομάδα, περίπου 15 τουρκικά άρματα μάχης κατευθύνθηκαν προς την Πύλα — κάνοντας πρόβα για την κατοχή περισσότερης γης που ανήκει στην Κυπριακή Δημοκρατία.
Μόλις την περασμένη εβδομάδα, ο καταδικασμένος Τούρκος σφετεριστής περιουσιών Σιμόν Αϊκούτ μεταφέρθηκε στο Ισραήλ από τη σημερινή κυβέρνηση — την ώρα που η εταιρεία του συνεχίζει τις δραστηριότητές της στα κατεχόμενα.
Μόλις την περασμένη εβδομάδα, στην Αττάλεια, ο Ερντογάν και η μαριονέτα του, ο Ερχιουρμάν, συντονίζονταν ανοιχτά — επιτιθέμενοι ξανά στην κυριαρχία της Κυπριακής Δημοκρατίας και απειλώντας τον λαό της Κύπρου.
Ξέρουμε τι θέλουν οι κατακτητές. Συνεχίζουν τον εποικισμό, προετοιμάζοντας την πλήρη κατοχή, και δεν κρύβουν τους στόχους τους. Όμως σήμερα, το ισχυρότερο όπλο τους δεν είναι το άρμα μάχης ούτε ο έποικος — είναι η πολιτική ελίτ και η ρητορική που κυριαρχεί στην πολιτική στις ελεύθερες περιοχές.
Μιλούν για διαφθορά — χωρίς να αναφέρουν ότι η νομοθετική, η δικαστική και η εκτελεστική εξουσία παραμένουν μέχρι σήμερα αδιαχώριστες, ως κληρονομιά της αποικιοκρατικής τάξης που μας επιβλήθηκε.
Μιλούν για την καταστροφή της δημογραφικής μας δομής — χωρίς να αναφέρουν τον εποικισμό της Τουρκίας στα κατεχόμενα, ούτε την εργαλειοποίηση της εμπορίας ανθρώπων που κατευθύνεται προς τις ελεύθερες περιοχές.
Μιλούν για διπλωματία — ενώ η δική τους διπλωματία στρώνει τον δρόμο για την κατοχική Τουρκία στην Ευρώπη, όπως έγινε και με τον Οργανισμό για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη, και ενώ η Τουρκία μπλοκάρει την Κύπρο ακόμη και από μια απλή συνάντηση του ΟΗΕ για το κλίμα, όπως συνέβη μόλις την περασμένη εβδομάδα.
Μιλούν για τη νεολαία — ενώ η δική τους διαφθορά και συνενοχή αδειάζουν αυτό το νησί από τους νέους του, στέλνοντάς τους μακριά από την πατρίδα που οι παππούδες και οι γιαγιάδες τους πάλεψαν να κρατήσουν.
Μιλούν για τους βίαια εκτοπισμένους Κυπρίους — ενώ την ίδια ώρα βραβεύουν σφετεριστές και διευκολύνουν τον εποικισμό των κατεχόμενων περιοχών.
Έχουμε σήμερα ένα κοινοβούλιο όπου δύο μεγάλα πολιτικά κόμματα φέρουν άμεση ευθύνη για την κατάσταση στην οποία έχει οδηγηθεί η Κύπρος. Τα υπόλοιπα κόμματα, με εξαίρεση το Κίνημα Οικολόγων – Συνεργασία Πολιτών, είτε συμμετέχουν επίσημα σε μια κυβέρνηση που έχει εμβαθύνει αυτή την ίδια κατάσταση, είτε τη στηρίζουν μέσα από κρυφές συμφωνίες.
Όλοι τους έχουν και κάτι ακόμη κοινό: ενοχλούνται όταν μιλάμε και δρούμε για την ελευθερία της Κύπρου και για το κράτος δικαίου, και όταν τους ξεσκεπάζουμε. Εμείς θα συνεχίσουμε να φωνάζουμε: Τα σύνορά μας είναι στην Κερύνεια. Θα συνεχίσουμε να τους ενοχλούμε — και εκείνους που υπηρετούν.
Γιατί γνωρίζουμε ότι η ιστορία είναι γεμάτη από λαούς και πολιτισμούς που εξαφανίστηκαν. Δεν θα επιτρέψουμε να συμβεί αυτό στην πατρίδα μας. Τα παιδιά μας θα σταθούν στον δικό τους τόπο — σε μια Κύπρο απελευθερωμένη, ελεύθερη και αξιοπρεπή.
Υπάρχει μία λύση. Πάντα υπήρχε μία λύση. Και αυτή είναι η Απελευθέρωση.
Cyprus does not need another speech about patience. Cyprus needs liberation.
Just last week, around 15 Turkish tanks were directed toward Pyla — rehearsing the occupation of more land belonging to the Republic of Cyprus.
Just last week, convicted Turkish property usurper Simon Aykut was transferred to Israel by the current government — even as his company continues its activities in the occupied areas.
Just last week, in Antalya, Erdoğan and his puppet Erhürman stood in open coordination — once again attacking the sovereignty of the Republic of Cyprus and threatening the people of Cyprus.
We know what the occupiers want. They continue the colonisation, preparing for full occupation, and they do not hide their aims. But today, their greatest weapon is not the tank or the settler — it is the political elite and the rhetoric dominating politics in the free areas.
They talk about corruption — without mentioning that legislative, judicial, and administrative powers remain unseparated to this day, a legacy of the colonial order imposed upon us.
They talk about the destruction of our demographic structure — without mentioning Turkey’s settler colonisation in the occupied areas, or the weaponisation of human trafficking directed at the free areas.
They talk about diplomacy — while their own diplomacy paves the way for occupier Turkey in Europe, as happened with the Organization for Security and Co-operation in Europe, and while Turkey blocks Cyprus even from a simple UN climate meeting, as happened just last week.
They talk about youth — while it is their own corruption and complicity that empties this island of its young, sending them away from the homeland their grandparents fought to hold.
They talk about the forcefully displaced Cypriots — while awarding usurpers and facilitating the colonisation of the occupied areas.
We have a parliament today where two major political parties bear direct responsibility for bringing Cyprus to its current situation. The remaining parties, with the exception of the Ecologist Movement – Citizens Cooperation, are either officially part of a government that has deepened that same situation, or supporting it through hidden deals.
They all share something else in common: they are all troubled when we speak and act for Cyprus’s freedom and rule of law, and when we expose them. We will continue to shout: TaSinora Mas Ine Stin Kerinya. We will continue to trouble them — and those they serve.
Because we know that history is full of peoples and civilisations that have disappeared. We will not allow this to happen in our homeland. Our children will stand on their own soil, in a Cyprus that is liberated, free, and dignified.
There is one solution. There has always been one solution. And that is Liberation.
Αμμόχωστος: Από τη Μνήμη στη Διεκδίκηση.
Ρεαλιστικές προτάσεις και ενιαία στρατηγική για επιστροφή, δικαιοσύνη και τερματισμό της στασιμότητας στο Κυπριακό.
Μια γροθιά για την Αμμόχωστο, μια φωνή για όλη την Κύπρο.
Η απόφασή μου να αποδεχτώ την πρόσκληση/πρόκληση του ΚΟΣΠ να μπω στην ενεργό πολιτική ΔΕΝ είναι τυχαία. Πιστεύω ότι η πολιτική πρέπει να δίνει λύσεις. Ακόμα και στα δύσκολα.
Ευχαριστώ που είστε εδώ να μας ακούσετε και να μας στηρίξετε.
Διότι ΕΧΟΥΜΕ προτάσεις!
Προτάσεις ουσίας και ευθύνης.
Επιτρέψτε μου να επικεντρωθώ στο θέμα της Αμμοχώστου. Με αίσθημα χρέους και καλέσματος. Όχι αμμοχωστοποιώντας το Κυπριακό, αλλά ως σύμβολο για όλα τα κατεχόμενα εδάφη μας.
Η κατεχόμενη πόλη μας, 52 τώρα χρόνια, δεν μπορεί να θεωρείται κανονικότητα. Και η επιστροφή δεν είναι σύνθημα. Ούτε επετειακή αναφορά. Χρειάζεται ουσιαστική και συνεπής διεκδίκηση. Η στασιμότητα σημαίνει αποδοχή τετελεσμένων. Ούτε η δήθεν διεκδίκηση επιστροφής στην περίκλειστη και μόνο περιοχή της είναι επιλογή, όπως κακώς διατυμπανίζουν κάποιοι, θεωρώντας την πιο εφικτή. Η διεκδίκηση δεν είναι θέμα… ευκολίας. Τα ίδια τα Ψηφίσματα του ΟΗΕ μιλούν ξεκάθαρα για επιστροφή των νόμιμων κατοίκων στα Βαρώσια. Ολόκληρη δηλαδή την εκτός μεσαιωνικών τειχών πόλη.
Υπό αυτές τις συνθήκες, μπορεί η Αμμόχωστος να καταστεί πρωτίστως ΜΟΕ, όπου θα διαφανούν και οι προθέσεις της Τουρκίας. Όχι των Τουρκοκυπρίων, με τους οποίους μπορούμε να συμβιώσουμε και να συνεργαστούμε, εφόσον και αυτοί εκφραστούν ελεύθερα, χωρίς τον μπαμπούλα της κατοχής και του εποικισμού.
Στρατιώτες σ’ αυτό τον αγώνα, εμείς, τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας. Και τα δικαιώματά μας δεν μεταβιβάζονται σ’ αυτά επιλεκτικά, ούτε εξαρτώνται από το φύλο του γονιού. Είναι ανήκουστο να υπάρχουν ακόμα δύο κατηγορίες προσφύγων. Η Πολιτεία οφείλει να σταματήσει την άνιση μεταχείριση. Όπως ορθώς επεκτάθηκε πρόσφατα η ιδιότητα του εκ μητρογονίας πρόσφυγα για σκοπούς εκλογών τοπικής αυτοδιοίκησης, το δικαίωμα πρέπει τάχιστα να επεκταθεί και στις βουλευτικές εκλογές. Αλλιώς, σε βάθος χρόνου, δεν θα υπάρχουν δικαιούχοι ούτε διεκδικητές των κατεχόμενων εδαφών μας. Μήπως αυτό επιδιώκουν κάποιοι;
Και κάτι επίσης σημαντικό, αν όχι το σημαντικότερο, στον σχεδιασμό της στρατηγικής μας. Πρέπει να σταματήσει η ατομική και κατά το δοκούν διεκδίκηση περιουσιών έναντι της Τουρκίας. Είναι καιρός να γίνουμε μια γροθιά και το Κράτος να αναλάβει την ευθύνη του. Να θεσμοθετηθεί κηδεμόνας διαχείρισης όλων των Ελληνοκυπριακών περιουσιών στα κατεχόμενα, με στόχο τη διαφύλαξή τους. Έστω και τώρα!
Με δημιουργία μητρώου. Με διεκδίκηση καθ’ ολοκληρίαν. Όχι ένας-ένας, πληρώνοντας άδικα απ’ αυτά που ίσως δεν έχει για να διασφαλίσει νίκες στα χαρτιά ή ψίχουλα από την «Επιτροπή» του κατακτητή, αναγνωρίζοντάς του δικαιώματα από τα εγκλήματα πολέμου που έχει διαπράξει.
Γι’ αυτό λοιπόν, ΟΛΟΙ μαζί! Μια γροθιά! Από την Αμμόχωστο για το αύριο ολόκληρης της Κύπρου!
Ποιότητα και Ανάπτυξη σε Μια Ενιαία Κύπρο.
Βιώσιμη οικονομία, κοινωνική δικαιοσύνη και ενιαία διαχείριση πόρων ως θεμέλια για το μέλλον.
Ένα οικοσύστημα, μια ευθύνη, ένα κοινό αύριο.
Για την ποιότητα και την βιώσιμη ανάπτυξη σε ένα ενιαίο οικοσύστημα.
Αγαπητοί Φίλοι, σας καλωσορίζω κι εγώ στην αποψινή μας συνάντηση…
Xαιρετώ ιδιαίτερα τον φίλο Ιμπραχίμ Αζίζ. Είναι χάρη στον δικό του αγώνα μέχρι το ΕΔΑΔ που έχουμε στο ψηφοδέλτιό των Οικολόγων, ανάμεσα σε μια πλειάδα αξιόλογων υποψηφίων, και τον συναγωνιστή Οζ Καραχάν που μόλις ακούσαμε…
Ξέρετε, κάποτε θα λυθεί το Κυπριακό και θα γραφτεί η Ιστορία… Όπως κι αν γραφτεί, δεν μπορεί να μην κάνει αναφορά στον Ιμπραχίμ Αζίζ και τον Οζ Καραχάν, τον Κοράϊ και την Τσινέλ που ύψωσαν την Κυπριακή σημαία στο σπίτι τους στον Άγιο Λουκά στην κατεχόμενη Αμμόχωστο όπως και στον Ντερβίς Καβάζογλου κι άλλους αγωνιστές της Δημοκρατίας που προηγήθηκαν…
Είναι πολλά τα θέματα και σίγουρα δεν χωράνε στα καθορισμένα λίγα λεπτά! Πήρα μια χαλάρωση, όπως λέμε για τις πολεοδομικές άδειες! Διάλεξα μια ενδιαφέρουσα διαδρομή: Ποιότητα, οικονομική ανάπτυξη, ενιαίο οικοσύστημα. Να δούμε πώς θα τα ταιριάξω…
Μια δίκαιη και βιώσιμη λύση του Κυπριακού θα ήταν καταλυτική για την οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη της Κύπρου. Πέρα κι ανεξάρτητα απ΄αυτή, η διασφάλιση της ποιότητας είναι καθοριστική για την ανάπτυξη. Ποιότητα προϊόντων, υπηρεσιών, διαδικασιών, σε όλες τις δραστηριότητες της οικονομικής και κοινωνικής ζωής, στον ιδιωτικό και τον δημόσιο τομέα. Μόνο με την τεκμηρίωση της σωστής λειτουργίας όλων των διαδικασιών και υπηρεσιών προς τον πολίτη, μπορούμε να απαλλαγούμε από κάθε μορφής διαπλοκής και διαφθοράς. Είναι για τούτο που η ενίσχυση των υποδομών και της κουλτούρας ποιότητας είναι απαραίτητη, με άμεση εφαρμογή σε όλα τα επίπεδα!
Η οικονομική ανάπτυξη πρέπει να είναι στέρεη και διαρκής αλλά και δίκαιη για όλους τους πολίτες. Δεν αρκούν οι αριθμοί και οι μέσοι όροι. Χρειάζεται η ισορροπημένη στήριξη όλων των τομέων της οικονομίας με σύνδεση και με την περιφερειακή ανάπτυξη. Ο πρωτογενής τομέας (γεωργία, κτηνοτροφία) πρέπει τώρα να αντέξει το κτύπημα του αφθώδους πυρετού, οι συνέπειες του οποίου δεν έχουν ακόμα πλήρως αξιολογηθεί. Θα πρέπει ακόμα να αντιμετωπίσει τις επιπτώσεις της συμφωνίας Mercosur που τα βιομηχανικά κράτη της Κεντρικής και της Βόρειας Ευρώπης έχουν επιβάλει σε βάρος του μεσογειακού νότου. Ο δευτερογενής τομέας (βιομηχανία) έχει τις δικές του δυνατότητες και προοπτικές. Οποιαδήποτε όμως βιομηχανική δραστηριότητα πρέπει να συμμορφώνεται με τις ποιοτικές, περιβαλλοντικές και πολεοδομικές απαιτήσεις και τις ανάγκες των τοπικών κοινωνιών. Κι ο τριτογενής τομέας; O τουρισμός πρέπει να αξιολογείται όχι μόνο με τις στατιστικές για επισκέπτες και συνάλλαγμα αλλά με συνυπολογισμό της δαπάνης δημόσιων πόρων, οικονομικών και περιβαλλοντικών…
Η Κύπρος αποτελεί ένα ενιαίο οικοσύστημα. Όπως ακριβώς την βλέπει ο δορυφόρος του ευρωπαϊκού προγράμματος Copernicus, χωρίς κατοχικές γραμμές ή άλλες (με τη λύση) γραμμές γεωγραφικού διαχωρισμού με βάση την εθνότητα και τη θρησκεία, χωρίς λεγόμενες κυρίαρχες βάσεις. Σε ένα τόσο μικρό τόπο είναι αυτονόητη η ανάγκη για ενιαία διαχείριση των φυσικών, των ενεργειακών και των υδάτινων πόρων και των αποβλήτων, προστασία της θάλασσας, του αέρα και του εδάφους και αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης. Μικρόβια, ιοί και ρύποι δεν αναγνωρίζουν γραμμές διαχωρισμού, ούτε εμείς μπορούμε να ανιχνεύσουμε τη δική τους …εθνότητα. Το ίδιο και με τα είδη χλωρίδας και πανίδας. Γιατί τότε με τους ανθρώπους; Οι μέχρι τώρα συγκλίσεις που αποτελούν μια ένδειξη της πορείας των όποιων συνομιλιών συγκρούονται με την ευρωπαϊκή νομοθεσία και το κεκτημένο. Ο ξεχασμένος εποικισμός και η δημογραφική αλλοίωση κι ο ανενόχλητος για πολλά χρόνια σφετερισμός ελληνοκυπριακών περιουσιών στα κατεχόμενα απειλούν με πλήρη αφανισμό τους Κυπρίους. Στο μεταξύ, τώρα πια ζούμε και στις ελεύθερες περιοχές ένα άλλο εποικισμό που, πέρα από οτιδήποτε άλλο, οδηγεί σε απόγνωση όσους αγωνίζονται να αποκτήσουν μια στέγη…
Θα συνεχίσουμε να παλεύουμε, με εντιμότητα, συνέπεια, ειλικρίνεια και τεκμηριωμένες θέσεις, για μια κοινωνία που θα σέβεται όλους τους πολίτες της. Μόνο έτσι οι πολίτες θα είναι περήφανοι γι΄αυτήν και θα την υπερασπίζονται απέναντι σε κάθε απειλή!
Όλοι μας ακούσαμε τις προάλλες τον Πρόεδρο Donald Trump να προχωρεί σε μια αχαρακτήριστη δήλωση. Είπε πως θα «εξαφανίσει» τον ιρανικό πολιτισμό.
Και μέσα από αυτή τη φράση, χωρίς ίσως να το αντιλαμβάνεται, φανέρωσε μια μεγάλη αλήθεια.
Ο πολιτισμός δεν είναι διακόσμηση ενός κράτους.
Δεν είναι πολυτέλεια.
Δεν είναι κάτι δευτερεύον.
Ο πολιτισμός είναι η ίδια η ύπαρξη ενός κράτους
Είναι η μνήμη του.
Η ταυτότητά του.
Η ψυχή του.
Ο Μίλαν Κούντερα είχε πει κάτι βαθιά διαχρονικό:
Για να καταστρέψεις έναν λαό, πρέπει πρώτα να του σβήσεις τη μνήμη. Να καταστρέψεις τα βιβλία του, την ιστορία του, τον πολιτισμό του. Και τότε κάποιος άλλος γράφει νέα βιβλία, νέα ιστορία, νέα ταυτότητα. Και ο λαός αρχίζει σιγά σιγά να ξεχνά ποιος ήταν.
Όταν ένας λαός ξεχνά, γίνεται ευάλωτος.
Όταν θυμάται, παραμένει όρθιος.
Γι’ αυτό δεν μπορώ να δεχθώ όσους εισηγούνται την αφαίρεση του «ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ» από τα σχολεία μας.
Δεν υπάρχει κανένα συγχωροχάρτι γι’ αυτούς.
Γιατί η λέξη αλήθεια προέρχεται από το στερητικό «α» και τη λέξη λήθη.
Σημαίνει άρνηση της λήθης.
Η αλήθεια είναι να μην επιτρέπεις στο σκοτάδι να σβήσει τη μνήμη.
Να γιατί πρέπει να προστατεύουμε τα μνημεία μας.
Τα μνημεία είναι οι ζωντανές αναμνήσεις ενός λαού.
Και η ίδια η λέξη μνημείο προέρχεται από το «μνάομαι – μιμνήσκω», που σημαίνει ενθυμούμαι.
Μαζί με τα μνημεία, οφείλουμε να προστατεύσουμε και το φυσικό και το δομημένο περιβάλλον του τόπου μας.
Τους παραδοσιακούς οικισμούς των χωριών μας.
Την αρχιτεκτονική μας κληρονομιά.
Την αυθεντικότητα αυτού του τόπου.
Όλα αυτά μπορούν να αξιοποιηθούν μέσα από τον πολιτιστικό τουρισμό.
Οι ξυλόστεγοι ναοί μας, για παράδειγμα, μπορούν να λειτουργήσουν ως σημαντικός πόλος έλξης θρησκευτικού τουρισμού.
Ο πολιτισμός όμως δεν είναι μόνο άμυνα.
Είναι και δύναμη.
Είναι εργαλείο διπλωματίας.
Είναι φωνή δικαίου.
Και υπάρχει ακόμη ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα.
Η Αμμόχωστος.
Η εντός των τειχών πόλη της αποτελεί ενα μοναδικό σύμπλεγμα μεσαιωνικών μνημείων. Έναν θησαυρό που η Κυπριακή Δημοκρατία μπορεί και οφείλει να αξιοποιήσει διεθνώς, μέσω της εγγραφής του στη Λίστα Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Η ιστορία, όταν προβάλλεται σωστά, γίνεται επιχειρηματολογία.
Και ο πολιτισμός, όταν τιμάται, γίνεται δύναμη.
Κλείνω με το προσωπικό μου motto ζωής.
Αν θέλουμε να επιβιώσουμε στον τόπο καταγωγής μας, πρέπει να επιστρέψουμε στις αξίες του πολιτισμού μας, που μας κράτησαν ζωντανούς μέχρι σήμερα.
Στη Δημοκρατία.
Στην Αλληλεγγύη.
Στο Φιλότιμο.
Στη Δικαιοσύνη.
Και αν πρέπει να θυμόμαστε κάτι, είναι αυτό:
Να λέμε όχι στη λήθη.
Γιατί η μνήμη γεννά πάντοτε ελπίδα.
ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ ΛΟΙΠΟΝ