Οπτικοί μονόλογοι (αυγά)

Η ίδια μορφή, δυο μοίρες κρατά.

Σε μια ψάθα επάνω, μια ζωή που περιμένει.

Αν από μέσα το χτύπημα έρθει, τον χώρο της ζητά.

Απ’ έξω, είναι η βία του τέλους. Ίσως και το τέλος μιας βίας που είχε από πριν αποφασιστεί.

Όλα είναι μια πιθανότητα. Όλα κρίνονται από τη φορά του ραγίσματος.

Κι η πιθανότητα, όταν δεν προλάβει να γεννηθεί, μοιάζει πάντα με σιωπηλό τέλος.

Κέλυφος. Προστασία; Όριο; Ή φυλακή;

Τόσο λεπτή η διαφορά ανάμεσά τους.