Η μάνα του Ιούδα

Για με δεν έγραψε κανείς ούτε στιχάκι

Ούτε μια αράδα, μια γραμμή

Γι’ αυτήν που γέννησε της γης το αλητάκι

Όλοι τον πόνο γράψανε της Παναγίας

Δεν με τραγούδησε κανείς

Είμαι η μάνα της ντροπής, της προδοσίας

Όλου του κόσμου οι προστυχιές στο πρόσωπό σου

Μα γω σε κράτησα μικρό

Φιλί σού έδινα γλυκό στο μάγουλό σου

Σε φτύνουν, σε κατηγορούν, σε λεν προδότη

Μέσα μού κάρφωσαν σταυρό

Εγώ σε ήθελα καλό σαν τον ιππότη

Σε πρόσεχα σαν έπαιζες μες την πλατεία

Ήθελες να σουν αρχηγός

Μα πάντα κέρδιζε ο Χριστός τη σημασία

Σε πρόσεχα σαν Παναγιά μα βγήκες σκάρτος

Κάπου απέτυχα οικτρά

Κάπου σαν μάνα φοβερά έκανα λάθος

Όλοι τον πόνο γράψανε της Παναγίας

Δεν με τραγούδησε κανείς

Είμαι η μάνα της ντροπής, της προδοσίας

Υ.Γ. Είναι λογικό σε μια περίπτωση εγκληματικής ενέργειας να εστιάζουμε στον πόνο της μάνας του θύματος.

Αυτή η μάνα συμβολικά στο μυαλό μας παίρνει τη θέση της Παναγιάς.

Ποιος σκέφτηκε, όμως, τη μάνα του θύτη;

Τη μάνα του δολοφόνου, του εμπόρου ναρκωτικών, του ληστή;

Ήθελε αυτή η μάνα να βγάλει από τη μήτρα της σπλάχνο με φύση ή ροπή εγκληματική;

Αυτή δεν δικαιούται να πενθήσει για το παιδί που στραβοπερπάτησε τόσο και βγήκε τόσο “σκάρτο”;

Στο στιχουργικό εργαστήρι του κυρίου Πόλυ Κυριάκου μάς ζητήθηκε από τον δάσκαλο να γράψουμε για τη μάνα.

Εγώ ήθελα να πω για τη μάνα του “Ιούδα”, για τις δακτυλοδεικτούμενες μάνες που γέννησαν παιδιά, που η κοινωνία θεωρεί “σκάρτα”.