Εθνική Οργάνωση Κυπρίων Αγωνιστών (ΕΟΚΑ) – Ο αγώνας και η πραγματικότητα.
«ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΤΑΡΧΙΚΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΝΑ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗ ΓΗ ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΖΟΥΝ, ΚΑΙ ΝΑ ΤΙΜΩΡΟΥΝ ΜΕ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ΑΥΣΤΗΡΟΤΗΤΑ ΟΛΑ ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΤΟΥΣ ΦΙΛΗΣ ΠΟΥ ΖΕΣΤΑΝΑΝ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΕΣΤΙΑ ΤΩΝ ΕΙΣΒΟΛΕΩΝ» ( WINSTON CHURCHILL)
Ο απελευθερωτικός αγώνας της ΕΟΚΑ δεν ήταν κάτι το απρόσμενο.
Ήταν κάτι το αναμενόμενο. Ήταν κάτι το αναπόφευκτο.
Ήταν ένας αγώνας που έσωσε την αξιοπρέπεια ενός λαού.
Οι εκρήξεις της 1ης Απριλίου 1955 δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία.
Ήταν το αποτέλεσμα της άρνησης της αποικιοκρατικής δύναμης να δώσει το δικαίωμα στον λαό να αποφασίσει το μέλλον του.
Τον αγώνα ξεκίνησαν μια φούχτα ανθρώπων που ήταν ότι καλύτερο διέθετε η κυπριακή κοινωνία. Ήταν άνθρωποι με ήθος. Ήταν ανιδιοτελείς. Ήταν άνθρωποι από τα σπλάχνα του λαού. Ήταν ο Αυξεντίου, ο Μάτσης, ο Δράκος, ο Λένας.
Μετά, έτρεξαν όλοι να γίνουν μέλη της ΕΟΚΑ. Απαιτούσαν από τους φίλους τους να τους εντάξουν στην ΕΟΚΑ. Ήθελαν να προσφέρουν σε ένα αγώνα για αξιοπρέπεια και λευτεριά. Έτρεξαν να δώσουν τον όρκο που έδιναν διαχρονικά οι επαναστάτες σε ολόκληρη την υφήλιο: « …..και εάν παραβώ τον όρκο μου θα είμαι ΑΤΙΜΟΣ και άξιος πάσης τιμωρίας».
Και έδωσαν τα χέρια όπως τους Έλληνες του 1821.
[ Όταν αποφασίσαμε να κάνουμε την επανάσταση, δεν εσυλλογισθήκαμε, ούτε πόσοι είμεθα, ούτε πως δεν έχουμε άρματα, ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τις πόλεις, ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε «Που πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιταροκάβαρα βατσέλα», αλλά ως μια βροχή έπεσε σε όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας, και όλοι, και οι ΚΛΗΡΙΚΟΙ και οι ΠΡΟΕΣΤΟΙ και οι καπεταναίοι και οι πεπαιδεμένοι, και οι έμποροι μικροί και μεγάλοι, όλοι συμφωνήσαμε εις αυτό το σκοπό και εκάμαμε την επανάσταση]. ( ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ, Πνύκα 1838)Και εμφανίστηκαν από την 1η τα δύο πλέον δημοφιλή συνθήματα. Αυτά σήμαιναν πολλά:
«ΣΚΛΑΒΟΙ ΣΤΑ ΟΠΛΑ» και « ΑΜΟΙΒΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ»
Οι άνθρωποι στην Κύπρο για αξιοπρέπεια και λευτεριά, γεωργοί, κτίστες, δάσκαλοι, δικηγόροι, γιατροί, παπάδες, μαθητές, αγράμματοι και γραμματισμένοι.
Και γέμισαν οι φυλακές, τα κρατητήρια και άνθρωποι (14) πέθαναν στα βασανιστήρια, 9 βάδισαν στην αγχόνη τραγουδώντας την ελευθερία. Πλήρωσαν με αίμα και κόπους την αγάπη τους για την ελευθερία οι Έλληνες της Κύπρου.
108 έπεσαν μαχόμενοι.
50 φονεύθηκαν στην διάρκεια του αγώνα.
80 σφαγιάσθηκαν από τους Τούρκους.
Χιλιάδες οι τραυματίες.
3.000 πολιτικοί κρατούμενοι.
1.000 πολιτικοί κατάδικοι.
Φυλακισμένα μνήματα……
Ο λαός δεν λύγισε. Ακολούθησε τις οδηγίες του Διγενή μέχρι το τέλος.
Στο τέλος του αγώνα οι συγγενείς και φίλοι υποδέχθηκαν τους φυλακισμένους συγγενείς και φίλους. Οι εκατοντάδες των ανταρτών στα βουνά έβγαλαν τις αναμνηστικές τους φωτογραφίες και η σκέψη όλων έτρεχε σε αυτούς που έδωσαν την ζωή τους στο όνομα μιας αξιοπρέπειας.
Δυστυχώς άλλοι απέτυχαν να αντιμετωπίσουν τις δολοπλοκίες της Βρετανικής αποικιοκρατίας.
Υ.Γ. Ακούμε σήμερα τους «φρόνιμους» που προσπαθούν να κατακρίνουν τον αγώνα της ΕΟΚΑ. Ούτε καν κατάλαβαν γιατί οι άνθρωποι πήραν τα όπλα.
Ο Θουκυδίδης τους είχε επισημάνει από παλιά:
«Το δε σώφρον του ανάνδρου πρόσχημα».
Χρόνια μετά (1975) ο ΜΕΓΑΛΟΣ Παντελής Μηχανικός έγραφε σε ένα ποίημα του που συμβολικά μπορούσε να είναι αφιερωμένο σε όλους τους «φρόνιμους» της Κύπρου (του 1955 και του 1974)
Ίτε
————-
Και τι περιμένεις από ανθρώπους
που τους βιάσανε τις γυναίκες μπροστά στα μάτια τους
και δεν τράβηξαν τον σουγιά τους.
Απαθώς
τότε
κι απαθώς
σήμερα
ζητάνε απλώς
διαζύγιο.
Τέτοιοι ρουφιάνοι
δεν μπορούν να πολεμήσουν για τίποτε.