«Οπτικοί Μονόλογοι» (ράγες)

Σε έναν σταθμό, κόσμος σαν σκιές. Για να φύγει ή να κάποιον να γυρίσει περιμένει;

Κι ένας τερματικός ανασχετήρας. Σαν αφετηρία, σαν τέλος ή και σαν επανάληψη.

Η ίδια διαδρομή, που κάθε φορά, έστω αμυδρά, αλλάζει.

Αλλάζει το τοπίο; Αλλάζει ο επιβάτης ή ο θεατής;

Οι ράγες δεν απαντούν. Συνεχίζουν. Και ο ανασχετήρας δεν αρνείται. Υπενθυμίζει ότι υπάρχει ακόμη γραμμή να σε πάει κάπου.