Greek Reports (Ελληνικά)

Η εγκληματική αθώωση των ενόχων – Η σφαγή στο Κιόνελι 12 Ιουνιου 1958

Αναφέρομαι στο άρθρο του κ. Ερμή Τσιατίνη, κάτοικο Λονδίνου, «Η Σφαγή στο Κιόνελι (12 Ιουνίου 1958) που αναρτήθηκε στην Agora Dialogue στις 11.6.2024.

Με την ευκαιρία αυτή αξίζει να διαβαστεί από όσους δεν γνωρίζουν, η έρευνά μου για το θέμα μέσα από τα αποδεσμευμένα βρετανικά έγγραφα, η οποία  πρωτο-δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Σημερινή στην Κύπρο, Παρασκευή 15 Αυγούστου 2008.

Εκτοτε ανα-δημοσιεύθηκε  κατά διαστήματα (2011, 2017…) τόσο στην Ελευθερία Λονδίνου όσο και στη Σημερινή στη Κύπρο, και πολλές άλλες ιστοσελίδες στην Ελλάδα και κάλυψα το θέμα σε πολλές ανταποκρίσεις μου  από το Ράδιο Πρώτο, πρόγραμμα Λάζαρου Μαύρου/Μάριου Πούλλαδου.

Ο Αρχιδικαστής Σερ Paget J. Bourke 1958 και ο Δικηγόρος Π. Πολυβίου 2011

Η σφαγή – Κοντεμένος 12 Ιουνίου 1958

Η 50χρονη συσκότιση της παρανομίας των Άγγλων

Ελευθερία 27/7/2017 Page 26 Εις Μνήμην…

Εγκληματική αθώωση των δολοφόνων

Η σφαγή των Κοντεμενιωτών στο Κιόνελι μέσα από τα Βρετανικά Αρχεία

27 Ιουλίου 2017 Ελευθερία Λονδίνου

Στις 12 Ιουνίου 1958 οι Τούρκοι έσφαξαν 8 Κοντεμενιώτες και τραυμάτισαν πολλούς άλλους. Σύμφωνα με μαρτυρίες και γεγονότα, οι Άγγλοι αποικιοκράτες κατηγορούνται ότι συνεργάστηκαν με τους Τούρκους και ουσιαστικά οδήγησαν τους δύσμοιρους ΄Ελληνες του Κοντεμένου στην σίγουρη σφαγή στο Κιόνελι.

Μετά τα γεγονότα εκείνα  ο τότε κυβερνήτης Σερ Χιου Φουτ, διέταξε,  αναγκαστικά έρευνα, το πόρισμα της οποίας, δεσμεύθηκε να δώσει στην δημοσιότητα. Ας δούμε λοιπόν, πως εξελίχθηκαν τα πράγματα, όπως μας τα παρουσιάζουν τα βρετανικά αποδεσμευμένα έγγραφα και τι ακριβώς συνέβη στα παρασκήνια.

«Κατακρεουργήθηκαν οκτώ: (1) Σωτήρης Λοΐζου 17χρ. (2) Γιώργος Σταύρου 17χρ. (3) Πέτρος Σταύρου 21χρ. (4) Ευριπίδης Κυριακού 24 χρ. (5) Ιωάννης Σταύρου 31χρ. (6) Χαράλαμπος Σταύρου 34χρ. (7) Χριστόδουλος Σταύρου 34χρ. (8) Κωστάκης Μουρρής 34χρ. Τραυματίστηκαν σοβαρά άλλοι έξι. Στον κύριο τίτλο του ο «Φιλελεύθερος» 13/6/58 έγραφε: «Χθεσινόν εγκληματικόν όργιον των Τούρκων εις το χωρίον Κιόνελι». (Από άρθρο του Λάζαρου Μαύρου 11.6.2006 Σημερινή).

Ορίστηκε, λοιπόν από τον κυβερνήτη  μια επιτροπή με όρους εντολής να διερευνήσει το όλο θέμα (Commission of Inquiry into the Geunyeli Incidents). Επικεφαλής της Επιτροπής διορίστηκε ο τότε Αρχιδικαστής  Σερ Paget J. Bourke,

Η Επιτροπή συνήλθε για την πρώτη της συνεδρία στις 20 Ιουνίου σε αίθουσα της Αγγλικής Σχολής Λευκωσίας. Απαρτιζόταν από τους ακόλουθους:

Εκ μέρους της αποικιακής κυβέρνησης ο Γενικός Εισαγγελέας Sir James Henry  και ο J. Pallard  δικηγόρος του Στέμματος.

Εκ μέρους των δολοφονηθέντων και των συγγενών τους οι δικηγόροι : Γ. Χρυσαφίνης, Γ. Κληρίδης, Σ. Παυλίδης, Ξ. Κληρίδης, Λ. Δημητριάδης, K..Φάνος Γ. Λαδάς και Μ. Τριανταφυλλίδης.

Εκ μέρους των Τουρκοκυπρίων κατηγορουμένων,  Ερρόλ Μεχμέτ Ασσίμ, Χασσάν Ηουσείν, Χασσάν Ομερ Μουλά Αλί και Ισμαελ Αλί Χατζι Χασσάν, οι Τουρκοκύπριοι δικηγόροι Ραούφ Ντενκτάς και Εργούν Μουνίρ.

Και ο συνταγματάρχης J. Hamilton εκ μέρους των βρετανικών αποικιακών στρατιωτικών αρχών.

Η Επιτροπή ερεύνησε το θέμα και πήρε μαρτυρίες και η έρευνα της διήρκεσε από τις 20 Ιουνίου μέχρι τις 28 Ιουνίου 1958.

Δόθηκε στον κυβερνήτη Σέρ Χιού Φούτ στις 2 Ιουλίου 1958. ΄

Ομως, το περιεχόμενό της δεν δόθηκε στην δημοσιότητα μέχρι τις 6 Δεκεμβρίου 1958. Καταρχήν χρησιμοποίησαν την δικαιολογία ότι έπρεπε να περιμένουν να γίνει και να τελειώσει η δίκη των 9 Τουρκοκυπρίων κατηγορουμένων για τις σφαγές και μετά να δοθεί στην δημοσιότητα το πόρισμα της Επιτροπής.

Η δίκη όμως, που ήταν μια αισχρή παρωδία εις βάρος των Ελλήνων έκλεισε υπέρ της αθώωσης των Τουρκοκυπρίων την 1η Σεπτεμβρίου 1958 και όμως το πόρισμα ακόμα δεν διδόταν στην δημοσιότητα. Θα δούμε γιατί στην συνέχεια.

Δίκη παρωδία – Αθώοι όλοι οι Τουρκοκύπριοι κατηγορούμενοι

Η απόφαση βγήκε την 1η Σεπτεμβρίου 1958. Ο  Σερ Χιου Φούτ ενημερώνει αυθημερόν το Λονδίνο ότι το δικαστήριο (την 1 Σεπτεμβρίου 1958),  βρήκε όλους τους Τουρκοκύπριους κατηγορούμενους (σύνολο 9) αθώους. Η απόφαση βασίστηκε στον ισχυρισμό ότι οι μαρτυρίες των αυτόπτων μαρτύρων δεν ήταν έγκυρες και τεκμηριωμένες.

΄Ομως,  σύμφωνα με τα βρετανικά έγγραφα, ο Σέρ Χιού Φούτ γνώριζε εκ των προτέρων, (τηλεγράφημα ημερ. 24 Ιουλίου 1958 προς Υπ. Αποικιών) ότι οι κατηγορούμενοι Τουρκοκύπριοι δεν θα καταδικάζονταν!

Ομολογία Βρετανού αξιωματούχου στον Δρ. Δέρβη

Στις 14 Ιουνίου 1958 ο τότε δήμαρχος Λευκωσίας Δρ. Σέρβης έστειλε τηλεγράφημα στον κυβερνήτη Σερ Χιού Φούτ, το οποίο μεταβιβάστηκε στο Λονδίνο, Αθήνα και Άγκυρα. Ο Δρ. Δέρβης έλεγε στο τηλεγράφημα ότι τον επισκέφθηκε ο Brigadier υπεύθυνος Ασφάλειας της περιοχής το πρωί της 14ης και του είπε ότι το ανακοινωθέν της κυβέρνησης δεν ανταποκρινόταν στα γεγονότα. Ο εν λόγω βρετανός του είπε ότι την όλη ευθύνη φέρει ο Βρετανός αξιωματούχος (προφανώς ο Redgrave βλέπε πιο κάτω) ο οποίος οδήγησε τους Έλληνες από τον Κοντεμένο στο τουρκικό χωριό Κιόνελι και τους διέταξε να επιστρέψουν πεζοί στο χωριό τους. Ζητήθηκε από τον Δρ. Δέρβη να προβεί σε έγκληση προς τον λαό να μείνει ήρεμος, όμως ο Δρ. Δέρβης αρνήθηκε να πάρει τέτοια ευθύνη, όπως έγραψε στο τηλεγράφημα, προτού αποκατασταθεί η αλήθεια και γίνει αποδοχή της ευθύνης του νεαρού αξιωματικού…

Επέμβαση Λονδίνου στο πόρισμα  της Επιτροπής

Στις 9 Ιουλίου 1958 το Γραφείο Αποικιών σημείωνε ότι η πρώτη αντίδραση του Γραφείου Πολέμου ήταν αρνητική στην ανάγκη δημοσιοποίησης της έκθεσης. ΄Ομως και εφόσον ο κυβερνήτης είχε ήδη δημόσια δεσμευθεί (17 Ιουνίου) να την δώσει στην δημοσιότητα σε κάποια φάση, αυτό βέβαια θα ήταν εις βάρος των σωμάτων ασφαλείας. “…Οι πλέον βλαβερές παράγραφοι του πορίσματος  είναι η 37 και η 38 που λένε ότι κατά την άποψη του Αρχιδικαστή, ο τρόπος με τον οποίο τα σώματα ασφαλείας χειρίστηκαν το θέμα ήταν παράνομος… Σίγουρα το πόρισμα δημιουργεί ερωτήματα για τιμωρία, αγωγές, και βέβαια αποζημιώσεις. Αν ο κυβερνήτης δεχθεί το πόρισμα της Επιτροπής τότε θα εναπόκειται σε πληρωμές αποζημιώσεων για να αποφευχθούν πιθανές αγωγές.  Τέτοιες αποζημιώσεις θα είναι ευθύνη της κυβέρνησης της Κύπρου για την οποίαν εργάζονται τα σώματα ασφαλείας. Τιμωρίες από την άλλη, θα είναι της αρμοδιότητας των στρατιωτικών αρχών… Είναι ατυχές, βέβαια, που ο Αρχιδικαστής δεν κατάφερε να εξακριβώσει με μεγαλύτερη ακρίβεια  το πως οι Τούρκοι κατέστρωσαν την παγίδα. Το γεγονός ότι η ομάδα των Ελλήνων, μετά την αποβίβασή τους από τα στρατιωτικά οχήματα, βρέθηκε μέσα σε μια προετοιμασμένη παγίδα εντός μιας συγκριτικά κοντινής απόστασης μας λέει ότι είτε οι Τούρκοι είχαν την  πληροφορία για τις στρατιωτικές ενέργειες προκαταβολικώς είτε έδρασαν με τρομερή ετοιμότητα παρακολούθησης. Δυστυχώς η σειρά των γεγονότων δεν είναι ξεκάθαρη στο πόρισμα. Είμαι σίγουρος ότι αυτό το σημείο θα εκληφθεί από τους ΄Ελληνες ως ένδειξη ότι η Επιτροπή προσπαθεί να καλύψει κάποιον (είτε Βρετανό είτε Τούρκο)…”

Στις 15 Ιουλίου, 1958, το Γραφείο Αποικιών σημείωνε: “ Σας είπα για τις έντονες αντιδράσεις του Υπουργού Πολέμου στην δημοσιοποίηση της ΄Εκθεσης όπως έχει,  με την  παράγραφο 38 που καταγράφει  ότι ο τρόπος δράσης των σωμάτων ασφαλείας ήταν “παράνομος” (unlawful).O δικός μας Υπουργός (Αποικιών) συμφώνησε ότι αυτό θα είχε το χειρότερο αποτέλεσμα υπό τας σημερινές συνθήκες και ότι συμφωνήθηκε μεταξύ των δύο Υπουργών όπως εισηγηθούμε στον κυβερνήτη και τον Αρχιδικαστή να ετοιμαστεί ένα συντομευμένο πόρισμα… Υπέδειξες ότι ο Αρχιδικαστής είναι ανένδοτος και επιμένει να περιληφθεί η επίμαχη αναφορά… η καλύτερη μας ελπίδα είναι να τον πείσουμε…  ”

Στις 25 Αυγούστου 1958 το Γραφείο Αποικιών προσθέτει: “…O κυβερνήτης εισηγείται όπως καλέσουμε τον Αρχιδικαστή Σερ Paget J. Bourke είτε να διορθώσει την παράγραφο 38 είτε να ετοιμάσει μια σύνοψη του πορίσματος…. Οι παράγραφοι που προβληματίζουν περισσότερο είναι οι 21 – 24 που ασχολούνται με την λανθασμένη οδηγία να πάρουν την ομάδα των Ελλήνων στο Κιόνελι και την σύγχυση που επικρατούσε στα γραφεία Επιχειρήσεων στην Λευκωσία. Οι παράγραφοι 31-32 που αναφέρονται στην πρακτική να οδηγούνται ενοχλητικά πρόσωπα κάποια μίλια μακριά από το σπίτι τους και να τους ζητείται να περπατούν πίσω. Οι παράγραφοι 37-38 που είναι οι και οι κύριες παράγραφοι που ενοχλούν σημαντικά… Τώρα, πρέπει να αποφασίσουμε πως να προσεγγίσουμε τον Σερ Paget J. Bourke…”

Επιστολή δικηγόρων των θυμάτων προς κυβερνήτη

Με επιστολή τους ημερ. 10 Οκτωβρίου 1958 οι δικηγόροι Στ. Παυλίδης, Γ. Χρυσαφίνης, Γ. Κληρίδης, Γλ. Κληρίδης, Μ. Τριανταφυλλίδης, Ξ. Κληρίδης, Κ. Φάνος και Λ. Δημητριάδης, ζήτησαν από τον κυβερνήτη Σερ Χιού Φούτ, και εφόσον είχε ήδη γίνει και η δίκη των Τουρκοκυπρίων οι οποίοι είχαν αθωωθεί,  να δώσει στην δημοσιότητα την Έκθεση της Επιτροπής. Δεν έβλεπαν κανένα λόγο πλέον  να καθυστερεί η δημοσιοποίησή της.

Επιστολή Λεύκου Κληρίδη

Ο δε δικηγόρος Λεύκος Κληρίδης δημοσίευσε επιστολή στον τοπικό Τύπο με τίτλο “Έρευνα για το Κιόνελι – Γιατί η σιωπή;” ζητώντας την δημοσιοποίησή της και τονίζοντας ότι ολόκληρη η Κύπρος περιμένει απάντηση.

Στις 21 Οκτωβρίου 1958, ο Υπουργός Πολέμου έγραψε στον Υπουργό Αποικιών ζητώντας όπως μη βρεθεί ένοχος ο αξιωματούχος των σωμάτων ασφαλείας για την απόφαση που πήρε,  και το πόρισμα όντως τον έβρισκε ένοχο, γιατί αυτό θα έβλαπτε το ηθικό των σωμάτων ασφαλείας. Ζήτησε όπως ο κυβερνήτης προσθέσει π.χ. μια παράγραφο στο τέλος του πορίσματος τονίζοντας ότι ο ίδιος δεν συμφωνεί ότι η πράξη του αξιωματούχου ήταν λανθασμένη…

Την 1η Νοεμβρίου 1958, ο κυβερνήτης με τηλεγράφημά του προς τον Υπ. Αποικιών τον ενημέρωνε ότι είχε συζητήσει το θέμα με τον Στρατηγό Darling και τον Αρχιδικαστή… Ο Στρατηγός Darling είπε ότι θα βοηθούσε τα μέγιστα αν αφαιρείτο από την παράγραφο 38 η πρόταση που ενοχοποιούσε. Συζήτησε είπε, ιδιωτικά με τον Αρχιδικαστή το θέμα ο οποίος του είπε όμως, πως έχοντας ήδη καταθέσει το πόρισμα δεν ήταν διατεθειμένος να το τροποποιήσει.. ΄Ομως ο Αρχιδικαστής άφησε να νοηθεί ότι δεν θα έφερνε ένσταση αν ο κυβερνήτης τελικά δημοσιοποιούσε το πόρισμα αφαιρώντας κάποιες προτάσεις…

Οι επεμβάσεις και αλλοιώσεις

Τελικά και αφού προηγήθηκαν έντονες παρασκηνιακές διαβουλεύσεις, ο Αρχιδικαστής δέχθηκε και έγιναν μετατροπές. Αφαιρέθηκε η ενοχλητική πρόταση στην παράγραφο 38, που αποκαλούσε ως παράνομο τον τρόπο με τον οποίο χειρίστηκαν το όλο θέμα τα σώματα ασφαλείας και αφαιρέθηκε και από την παράγραφο 32 η επί λέξη αναφορά του Συνταγματάρχη Redgrave o οποίος και κατεύθυνε τους ΄Ελληνες του Κοντεμένου στην σίγουρη σφαγή από τους Τούρκους…

Η παράγραφος 38 στο πόρισμα της Επιτροπής που παραδόθηκε στις 2 Ιουλίου 1958 είχε ως εξής  “I have been invited by Colonel Hamilton, representing the Military, to find not only that everyone acted in good faith, which I have had no difficulty in doing, but also that the order given and action taken upon it were reasonable. I am unable to do so. There is no question of being wise after the event. The only conclusion I can reach is that the course adopted was unimaginative and ill-considered. It was also, in my opinion, unlawful. I do not say for a moment that anything like what did occur was reasonably to be anticipated. I do not propose to speculate upon the possibilities. The fact is that a party of Greeks arrested as intending attackers upon Turks were put down and compelled, at a time of great tenseness of inter-communal feeling, to walk across Turkish property, away from a Turkish village, but in the general direction of a Turkish hamlet, and out of the sight of the Security Forces remaining on the Kyrenia Road. Both Assistant Chief Constable Rice and Assistant Superintendent Trusler considered such a course unwise and they were also guarding themselves from being discerning merely after the event. ”

Η ίδια παράγραφος 38 στο πόρισμα που δόθηκε στην δημοσιότητα τελικά στις 6 Δεκεμβρίου 1958 είχε ως εξής: “I have been invited by Colonel Hamilton, representing the Military, to find not only that everyone acted in good faith, which I have had no difficulty in doing, but also that the order given and action taken upon it were reasonable. I am unable to do so. There is no question of being wise after the event. I do not say for a moment that anything like what did occur was reasonably to be anticipated. I do not propose to speculate upon the possibilities. The fact is that a party of Greeks arrested as intending attackers upon Turks was put down and compelled, at a time of great tenseness… ”

, at a time of great tenseness of inter-communal feeling, to walk across Turkish property, away from a Turkish village, but in the general direction of a Turkish hamlet, and out of the sight of the Security Forces remaining on the Kyrenia Road. Both Assistant Chief Constable Rice and Assistant Superintendent Trusler considered such a course unwise and they were also guarding themselves from being discerning merely after the event.”

Μετάφραση της παραγράφου 38 ως είχε 2 Ιουλίου 1958: “΄Εχω καλεστεί από τον Colonel Hamilton που αντιπροσωπεύει το Στρατό, να υποστηρίξω όχι μόνο ότι όλοι ενέργησαν με καλή πίστη, κάτι που δεν είχα δυσκολία να κάνω, αλλά επίσης ότι η διαταγή που δόθηκε και η δράση επι αυτής που λήφθηκε ήσαν λογικές. Δεν μπορώ να το κάνω. Δεν γίνεται να είμαστε σοφότεροι μετά τα γεγονότα. Το μόνο συμπέρασμα που μπορώ να υποστηρίξω είναι ότι ο τρόπος που υιοθετήθηκε ήταν απερίσκεπτος και λανθασμένος. ΄Ηταν επίσης, κατά την άποψη μου, παράνομος. Δεν λέω ούτε για ένα λεπτό πως το τι συνέβη μπορούσε λογικά να προβλεφθεί. Δεν προτείνω να διερευνήσω τις πιθανότητες. Το γεγονός είναι ότι μια ομάδα Ελλήνων που συνελήφθηκαν με την υποψία ότι θα υποτίθεντο των Τούρκων, πιέσθηκε και εξαναγκάσθηκε εν καιρώ αυξημένης  ενδο-κοινοτικής έντασης, να περπατήσει  δια μέσου τουρκικών περιουσιών, μακριά από τουρκικό χωριό, όμως  προς την γενική κατεύθυνση ενός τουρκικού συνοικισμού δίχως την επίβλεψη των σωμάτων ασφαλείας παραμένοντας στον δρόμο Κερύνειας. Αμφότεροι ο Assistant Chief Constable Rice και ο Assistant Superintendent Trusler θεωρούν την πορεία αυτή μη σοφή και προσπάθησαν να προστατεύσουν τους εαυτούς των από το να φανούν οξυδερκείς απλά μετά τα γεγονότα.”

Τι γνώριζαν οι Ελληνοκύπριοι δικηγόροι;

Οι επεμβάσεις/λογοκρισία του Λονδίνου για αφαίρεση λέξεων, παραγράφων από το αρχικό πόρισμα της Επιτροπής, που ενοχοποιούσαν τους Άγγλους για την εγκληματική τους πράξη, ήσαν γνωστές στους δικηγόρους των Ελληνοκυπρίων; Aν ναι, γιατί δεν προέβησαν σε διαμαρτυρίες και ξεσκέπασμα της λογοκρισίας που έτυχε το αρχικό κείμενο του πορίσματος όταν αυτό τελικά δόθηκε στην δημοσιότητα τον Δεκέμβριο του 1958; ΄Οσον αφορά την παράγραφο 38 ίσως αυτή να μην τους ήταν γνωστή, όμως, η αφαίρεση της επί λέξη μαρτυρίας που έδωσε ο Συνταγματάρχης Redgrave θα πρέπει να τους ήταν γνωστή. Γιατί δεν διαμαρτυρήθηκαν όταν αυτή αφαιρέθηκε από το πόρισμα που δόθηκε τελικά στην δημοσιότητα;

Οι συγγενείς των θυμάτων είχαν δικαίωμα αποζημειώσεων

Στις 13 Δεκεμβρίου 1958 ο κυβερνήτης Σερ Χιού Φούτ ενημερώνει τον Υπ. Αποικιών ότι κανένας από τους συγγενείς των θυμάτων  είχε μέχρι τότε κάνει αίτηση για οικονομική βοήθεια. Αν έπαιρναν τέτοιες αιτήσεις θα τις εξέταζε η Επιτροπή για Ex. Gratia Payments. ΄Ομως, ο κυβερνήτης ήταν της άποψης ότι τέτοιες αιτήσεις θα απορρίπτονταν σύμφωνα με την πολιτική της κυβέρνησής του να ελαχιστοποιεί τέτοιες πληρωμές στο κοινό. ΄Ομως, παράλληλα τόνισε ότι τον ίδιο καιρό αναθεωρούσαν  το όλο θέμα οικονομικής βοήθειας σε τέτοιες περιπτώσεις, με ιδιαίτερη έμφαση στα γεγονότα της Αμμοχώστου και Κιόνελι και ότι ο ίδιος (κυβερνήτης) θα ήταν διατεθειμένος να παραχωρήσει οικονομική βοήθεια στα θύματα του Κιόνελι. Ο Φούτ συμπλήρωνε λέγοντας ότι η συμβουλή που είχε πάρει από τους συμβούλους του  ήταν όπως αποφεύγεται τη λέξη ‘αποζημίωση’ στο θέμα και χρησιμοποιείτο ο όρος  ‘οικονομική βοήθεια’.

Εξ΄ όσων γνωρίζουμε, κανένας μέχρι σήμερα δεν ζήτησε είτε αποζημίωση είτε οικονομική βοήθεια από την τότε αποικιακή κυβέρνηση για τη σφαγή των συγγενών τους ή τους τραυματισμούς. ΄Οπως μας παρουσιάζουν τα πράγματα τα βρετανικά έγγραφα, οι αποικιοκράτες είχαν κάνει τη σκέψη αυτή και ήσαν ήδη προετοιμασμένοι να αντιμετωπίσουν τις πιθανότητες απαίτησης αποζημίωσης υπό την μορφή της ‘οικονομικής βοήθειας’.

Γιατί οι δικηγόροι των συγγενών των θυμάτων και των τραυματισθέντων δεν απαίτησαν αποζημιώσεις εκ μέρους των πελατών τους ; Και ας μην μας πουν σήμερα, όσοι ζουν, ότι δεν γνώριζαν περί τέτοιων δικαιωμάτων.

Στο πόρισμα τονίζεται ότι πριν τα γεγονότα της 12ης Ιουνίου, συγκεκριμένα από τις 7 Ιουνίου, είχαν ξεκινήσει ενδοκοινοτικές ταραχές και υπήρξαν πολλές περιπτώσεις τουρκικών επιθέσεων, ειδικά στην Λευκωσία, εναντίον της Ελληνικής κοινότητας και κατά ελληνικών περιουσιών…

Αλλά τι λέω, εδώ για τα εγκλήματα των δύο τουρκικών εισβολών το 1974 δεν έγινε τίποτα. Και σήμερα… κατηγορείται από κάποιους ο Αναστασιάδης ότι δεν έδωσε στους Τούρκους αρκετά στην Ελβετία 2017…

  • Ερευνήτρια/δημοσιογράφος, Λονδίνο.

(Η έρευνα αυτή πρωτο-δημοσιεύθηκε στην Σημερινή στην Κύπρο, Παρασκευή 15 Αυγούστου 2008)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Back to top button